Το ευ ζην χρειάζεται…

Re-Posting my well-being and counselling article in Greek – continuing from last year …

Το ευ ζην χρειάζεται, όσο γίνεται και όσο μπορούμε, να χτίζουμε αυτογνωσία και να βρίσκουμε κάτι με νόημα στο παρόν μας.

Και αν η βελόνα κολλήσει στο κόκκινο – κολλήσει για εβδομάδες, μήνες και χρόνια – και αρχίσει να σκουραίνει και να μαυρίζει, παγιδευμένοι σε φαύλους κύκλους? Ξέρουμε πως, που, πότε να ζητήσουμε βοήθεια? Ή πιστεύουμε, για οποιοδήποτε λόγο, ότι δεν πρέπει να ζητήσουμε καμία συμβουλή από φίλο ή γνωστό, από άνθρωπο κοντινό μας, ή από κάποιον επαγγελματία που νιώθουμε εμπιστοσύνη και ασφάλεια, π.χ. σύμβουλο, κοινωνικό λειτουργό, ψυχοθεραπευτή ή ψυχολόγο?

Βλέπουμε ότι αυτή η περίοδος που διανύουμε είναι έδαφος εύφορο για να βγούμε εκτός εαυτού, να χάσουμε το κέντρο μας, και να πλησιάσουμε ή και να φτάσουμε στα άκρα και στα όρια μας, και αυτό μπορεί να είναι από ενοχλητικό και αποσυντονιστικό, μέχρι και (αυτο)καταστροφικό. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες – διάρκεια, φύση του προβλήματος, αν έχουμε ή όχι ανθρώπους κοντά μας, ποιο ευαίσθητο νεύρο πατιέται, ποια παλιά απώλεια αναβιώνουμε, ποιος απλός ή περίπλοκος φόβος αναδύεται. Έτσι πέρα από τα καθημερινά νεύρα και τις τσίτες που βιώνουν πολλοί στην Ελλάδα, έχουν δυστυχώς ανέβει τελευταία τα περιστατικά κλινικού άγχους, κατάθλιψης και αυτοκτονιών. Υπάρχουν κάποιες πραγματικά τραγικές ιστορίες γύρω μας.

Περνάμε δύσκολες μέρες στην Ελλάδα, πολλοί χάνουν, λίγοι κερδίζουν, υπάρχει φόβος και ανησυχία – αλλά τελικά μήπως και η όλη δυσκολία μας ξυπνάει κάπως μπροστά σε κάποιες βαθιές αλήθειες? (που είναι κάπου λογικό να μην θέλουμε να τις πολυξέρουμε, γιατί κτυπάνε κόκκινο!). Αλήθειες του τύπου: ‘ουδέν μονιμότερον του προσωρινού’ γιατί αν το καλοσκεφτείς όλα είναι κάπου προσωρινά – ακόμα κ’εμείς – και γι’αυτό όσο γίνεται να χαρούμε αυτά που έχουμε τώρα, εδώ, μπροστά μας, ας αφήσουμε και λίγο να φύγουν αυτά που χάσαμε ή αυτά που δεν έχουμε ακόμα. Τελικά τι έχει πραγματικά αξία και ουσία στην ζωή μας? Τι μας δίνει νόημα? Κάτι καθημερινό? Κάτι απλό? Κάτι περίπλοκο?

Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό ενώ ταξιδεύω με την ηλικιωμένη γιαγιά μου, την πέρνω για μια εβδομάδα να μείνει μαζί μου, έχω διάφορα στο μυαλό μου, πολλές αλλαγές και αβεβαιότητα αυτό το διάστημα στην ζωή μου, γίνονται και καλά πράγματα, όμως διάφοροι φόβοι για το μέλλον, άλλοι γνώριμοι άλλοι πιο νέοι, και εν μέσω όλων αυτών υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι θέλω να χαρώ το ταξίδι με την γιαγιά, είναι το πρώτο ταξίδι που κάνουμε οι δύο μας, άλλωστε ποιος ξέρει μπορεί να είναι και το τελευταίο… είναι καλά – αλλά είναι και 86 ετών… γελάμε με την γιαγιά με κάτι αστείο που έγινε όταν φεύγαμε, μετά κάνουμε σχέδια για την εβδομάδα μπροστά μας και νιώθω μια ωραία ανακούφιση και ενθουσιασμό, αλλά μετά από λίγο κάτι μου φέρνει στο μυαλό αυτό το περίεργο, αγχωτικό όνειρο που είχα το προηγούμενο βράδυ, με παίρνει από κάτω, επαναφέρω την προσοχή μου στο παρόν μου που έχει νόημα για μένα, στο χαμόγελο της γιαγιάς που είναι πολύ ενθουσιασμένη με το ταξίδι μας, νιώθω πάλι καλύτερα, σκέφτομαι πόσα έχει περάσει και εκείνη, τα δύσκολα χρόνια της κατοχής, τον χωρισμό της, πως μας μεγάλωσε με την μάνα μου που δούλευε, πως ήταν πάντα καλά με τα απλά, βασικά πράγματα στην ζωή, να έχουμε φαί να φάμε, κρεβάτι να κοιμηθούμε, και να είμαστε καλά, και σκέφτομαι ότι αυτό το ταξίδι μας θα είναι και για μένα μια ανάμνηση στο μέλλον γεμάτη νόημα.